Hypofyse tumor als sluipmoordenaar

Het zal je maar gebeuren…een leuk gezin, een goede baan, weinig om je zorgen om te maken. Maar, langzaam voel je alles als zand door je vingers glijden. Je begrijpt niet wat er gebeurd en je kunt er niets aan veranderen.

Dat gebeurde mij, enkele jaren geleden. Vanaf begin 2011 veranderde mijn leven. Heel langzaam, niemand merkte iets. Ik ook niet. Pas veel later begreep ik wat er toen al gaande was.

Collega’s werden ontevreden over mij werk, mijn vrouw begon zich steeds vaker aan me te irriteren, later kon ik geen baan meer houden, ging het leven compleet langs me heen en kreeg ik steeds vaker last van vreselijke hoofdpijnen. De huisartsen kwamen niet verder dan ‘overspannen’ en ‘burn-out’.

De oorzaak van alle ellende werd pas in april 2012 gevonden. Een macro prolactinoom (hypofyse tumor) ter grootte van een tennisbal midden in mijn hoofd. BAM! Daar sta je dan: gezin kapot, huis verkocht met fors verlies, geen werk meer…helemaal niets.

En daar ging ik de medische molen in. Neuroloog, neurochirurg, internist, ze stonden er allemaal van te kijken. Zo’n grote hypofyse tumor hadden ze nog niet eerder gezien. Gunstig voor mij, ik kreeg alle aandacht van de specialisten in het ziekenhuis.

Hypofyse aandoeningen zijn relatief onbekend in Nederland. In tegenstelling tot andere aandoeningen worden voor de kleine groep hypofyse patiënten geen collectes gehouden, spelshows of andere inzamelacties georganiseerd. Snap ik wel, ik had er ook nog nooit van gehoord. Wist niet eens wat een hypofyse was.

Nu, meer dan drie jaar later, gaat het beter met me en probeer ik de afgelopen jaren achter me te laten. Dat kan ik helaas niet alleen. Op mijneienik.nl lees je hoe ik de crowd om hulp vraag om mijn leven verder op te pakken, een verschrikkelijke periode uit mij leven af te sluiten, niet in de bijstand te raken en aandacht wil vragen voor andere hypofyse patiënten in Nederland.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *